Vorige week had ik een afspraak bij de tandarts. Tenminste… dat dacht ik.
Onderweg stond ik in de file. Ik probeerde te bellen om te laten weten dat ik wat later zou zijn.
Vijf minuten lang. Geen gehoor. Irritant. Onprofessioneel, dacht ik. Maar goed — ik reed door, in de hoop dat het nog zou lukken.
En wat kreeg ik daar te horen?
“Sorry mevrouw, uw tijd is voorbij. Ik was aan het bellen met iemand anders. De tandarts kan u niet meer helpen. Ze houdt van stiptheid »
Koel. Zakelijk. Geen vragen. Geen ruimte voor uitleg. Geen greintje empathie.
Gewoon een kordaat
“Maak maar een nieuwe afspraak”.
Ik kom al vijfendertig jaar in die praktijk.
Vroeger was dat anders. Toen kenden ze me. Toen was er contact, warmte, menselijkheid.
Vandaag is de praktijk overgenomen door een grote groep. Het draait om schema’s, targets en efficiëntie. Niet om mensen. Er is ook een tandartstekort, dus ze kunnen zich wel wat permitteren.
Maar wat met luisterbereidheid, begrip, een menselijke blik?
Wat ik hieruit leer
Pour être honnête, ik blijf niet graag te lang hangen in ergernis. Ik stel mezelf liever vragen:
- Wat leert dit me?
- Strookt deze plek nog met mijn waarden?
- Hoe wil ik zelf omgaan met mensen, met klanten?
Mijn antwoord: ik kies voor verbinding en een menselijke aanpak.
Voor communicatie mét nuance. Voor tijd nemen om te luisteren.
Want we kunnen processen blijven optimaliseren, maar als we onderweg de menselijkheid verliezen… waarmee zijn we dan bezig?
De kracht van taal is de kracht van verbinding.
In een wereld van automatisatie en versnelling zijn empathie, oprechte interesse en verbindende communicatie de echte superkrachten.
Dat zullen dé tools zijn waarmee jij en ik het verschil blijven maken. Wat er ook gebeurt.
En mijn afspraak bij de tandarts? Die staat nu gepland voor eind deze maand… bij een andere tandarts.
